Hummus do niedawna kojarzył mi się z pokarmem mieszkańców Izraela, hipsterów, maniaków zdrowego odżywiania, wegetarian, a także z czymś o jakimś okropnym, natrętnym posmaku. Trudno mi było sobie wyobrazić, że ktoś spożywa to z własnej nieprzymuszonej woli. W istocie domowy lub zjedzony w sprawdzonym miejscu (w Mango vegan street food <3) hummus to pyszny i sycycący krem z cieciorki. Problem z hummusem miałam taki, że próbowałam zrobionego z ciecierzycy z puszki, nie w dobrej miejscówce, albo po prostu kiepsko przyprawionego i bez fajnych dodatków.
Przez dobrze przyprawiony rozumiem taki z kuminem, idealną ilością tahini (niekoniecznie ogromną) i soku z cytryny, oraz nieprzesadnie czosnkowy. Fajne dodatki to dla mnie w różnych konfiguracjach:
- falafele
- pestki granatu
- wędzona papryka
- ugotowana cieciorka
- "buraczane" jajko
- liście kolendry (nie wiem czy to akurat pasuje ale ja bym jadła z kolendrą wszystko)
- zielona fasolka szparagowa ze zrumienionym panko.
Hummus sprawdza się też jako "lep" w roladkach z nori i warzyw (bez ryżu) oraz jako pasta do kanapek do pracy (zamiast masła też).
Nie dziel świata na tych którzy jedzą cieciorkę i kotlety, na tych ze stylizowaną brodą i bez. Zrób hummus sam w domu, to na prawdę proste.
Być może nie miałeś, kochany czytelniku podobnych odczuć jak ja, ale polecam ci celebrowanie i urozmaicanie swojego talerza hummusu. To takie fajne płótno do eksperymentów.
Wersja z ugotowaną na chrupko zieloną fasolką i zrumienionym panko z masłem, podpatrzona na instagrame Davida Lebovitza na prawdę urywa dupę.
